Ogólny opis

Stowarzyszenie na Rzecz Chorych Długotrwale Unieruchomionych "Niebieski Parasol" powstało w 1995r. z inicjatywy Elżbiety Szwałkiewicz w celu promowania w Polsce nowych form opieki nad przewlekle chorymi osobami niepełnosprawnymi, ze szczególnym zwróceniem uwagi na potrzeby osób w podeszłym wieku oraz stworzenia wzorcowej placówki świadczącej kompleksową opiekę długoterminową.

Działalność statutowa Stowarzyszenia realizowana jest w ramach Programu Kompleksowej Opieki Długoterminowej. Program ten zyskał aprobatę zarówno w środowisku pielęgniarek, jak i pacjentów oraz ich rodzin. Od połowy 1995r rozpoczęte zostały prace nad przygotowaniem teoretycznych założeń do funkcjonowania zakładów pielęgnacyjno-opiekuńczych. Nawiązano kontakt z licznymi organizacjami osób niepełnosprawnych w celu rozpoznania najpoważniejszych deficytów w realizacji ich podstawowych potrzeb życiowych.

Prezes i członkowie Stowarzyszenia zapoznali się z formami opieki długoterminowej w Anglii, Niemczech, Holandii i Szwecji.

Opracowane przez Stowarzyszenie standardy i procedury postępowania w obszarze opieki długoterminowej zostały zweryfikowane w praktyce i są rozpowszechnianie w środowiskach zainteresowanych rozwojem opieki długoterminowej w Polsce. Celem tego działania jest poprawa jakości opieki długoterminowej.

Prezes Stowarzyszenia współuczestniczył w pracach Ministerstwa Zdrowia, Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych oraz Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczących reformy systemu ochrony zdrowia w Polsce.

Przedstawiciele Stowarzyszenia mieli możliwość zaprezentowania opracowanej koncepcji opieki długoterminowej w Sejmie RP, oraz na wielu spotkaniach organizowanych przez Ministerstwo Zdrowia, Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych, Kasy Chorych, Narodowy Fundusz Zdrowia. a także wielokrotnie wypowiadali się w mediach na temat konieczności tworzenia w Polsce systemu kompleksowej opieki długoterminowej.

Działalność usługową rozpoczęto w 1996 roku od usług opiekuńczych w domu chorego.
W roku 2000 Stowarzyszenie założyło i prowadziło w latach 2000- 2006, niepubliczny zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy pod nazwą Centrum Opieki Długoterminowej i Rehabilitacji. Zakład mieścił się w siedzibie Stowarzyszenia w Olsztynie przy ul. Boenigka 9. W ramach Centrum poza świadczeniami zdrowotnymi, objętymi umową z Kasą Chorych a następnie z Narodowym Funduszem Zdrowia, realizowane były różne programy składające się na kompleksową opiekę długoterminową, bardzo cenione przez pacjentów i ich rodziny. Z uwagi na bardzo duże niedoszacowanie stawek płaconych przez Narodowy Fundusz Zdrowia (60%) i rosnące z tego tytułu poważne zadłużenie, Zarząd Stowarzyszenia, w 2006 roku, podjął decyzję o restrukturyzacji działalności statutowej poprzez wydzielenie ze struktur Stowarzyszenia zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego. Obecnie jest on prowadzony przez specjalnie do tego celu powołaną Spółkę. Stowarzyszenie w ścisłej współpracy ze Spółką z o.o. pod nazwą Opieka Długoterminowa nadal realizuje program Kompleksowej Opieki Długoterminowej.

Opracowane przez Stowarzyszenie standardy i procedury postępowania w obszarze opieki długoterminowej zostały zaakceptowane przez Naczelną Radę Pielęgniarek i Położnych, Ministerstwo Zdrowia, Narodowy Fundusz Zdrowia jak i pacjentów oraz ich rodziny. Prezes Stowarzyszenia współuczestniczyła w pracach Ministerstwa Zdrowia oraz Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych dotyczących reformy systemu ochrony zdrowia w Polsce.

Stowarzyszenie jest otwarte na współpracę z władzami samorządowymi na terenie województwa Warmińsko-Mazurskiego, Narodowym Funduszem Zdrowia, Ministerstwem Zdrowia, Ministerstwem Pracy i Polityki Społecznej oraz innymi instytucjami państwowymi i organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych.

Można powiedzieć, że wszystko co w Polsce zaistniało w związku z budową systemu opieki długoterminowej, ma źródło w działalności naszego Stowarzyszenia. Kasa Chorych, Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych, a następnie Narodowy Fundusz Zdrowia przy opracowaniu szczegółowych warunków realizacji opieki długoterminowej otrzymał od nas nieodpłatnie i wykorzystał definicje, założenia, kilka standardów postępowania, wzory dokumentacji. Ministerstwo Zdrowia otrzymało wiele opinii i wniosków ukierunkowanych na jakość, uporządkowanie i ekonomizację tej dziedziny, a Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wykorzystało opracowany przez nas standard usług opiekuńczych. W 2007 r. w  Ministerstwie Zdrowia, na bazie naszych doświadczeń był opracowany, w części dotyczącej świadczeń, projekt ustawy o społecznym ubezpieczeniu pielęgnacyjnym. Ustawa ta miała przyczynić się do istotnej poprawy jakości opieki (poprawa finansowania) oraz sytuacji życiowej chorych osób niesamodzielnych. W zawiązku ze zmianą Rządu projekt nie został sfinalizowany, ale w 2008 r. Senacka Komisja Rodziny i Polityki Społecznej podjęła prace nad nowym projektem systemowego rozwiązania problemów ludzi chorych i niesamodzielnych. Prace są w toku.

 W związku z zakresem wykonanej pracy i poziomem oddziaływania na środowisko pielęgniarskie, prezes Stowarzyszenia od kilku lat pełni funkcję konsultanta krajowego w dziedzinie pielęgniarstwa przewlekle chorych i niepełnosprawnych.

Jednym z priorytetów Stowarzyszenia jest wprowadzenie w polskim systemie ochrony zdrowia i pomocy społecznej zasad prawnych mających wpływ na profesjonalizację i standaryzację zawodu opiekunki, w tym dotyczących systemu kształcenia przed i podyplomowego w tym zawodzie. Jest to bardzo istotne, gdyż w Polsce zawód ten istnieje tylko z nazwy i nie ma określonego etosu, zakresu zadań, odpowiedzialności, i jest najczęściej wykonywany przez osoby nie mające żadnych kwalifikacji.

Stąd Stowarzyszenie promuje nową koncepcję dla tego zawodu w Polsce i przygotowuje się do uruchomienia w Karolewie domu pielęgnacyjnego, który poza świadczeniem domowej oraz stacjonarnej całodobowej pielęgnacji i rehabilitacji, byłby bazą kształcenia praktycznego dla szkoły opiekunek.

Zważywszy na różnorodność potrzeb z jaką mamy do czynienia w opiece długoterminowej i konieczność indywidualnego podejścia, prezes Stowarzyszenia opracowała koncepcję pielęgnacji na bazie kombinacji elementów z wielu teorii pielęgnowania. Koncepcja ta, zwana pielęgnacją kompensacyjną, ma wpływ na całą działalność Stowarzyszenia ale odnosi się głównie do profesjonalnej działalności opiekunek.